ZATRUDNIANIE - POMAGANIE
O niepełnosprawności

Osoba chorująca psychicznie jako pełnowartościowy pracownik

Czy warto zatrudnić osobę chorującą psychicznie?

 Tak! Taki pracownik może okazać się niezwykłym wkładem w zespół.

To coś więcej niż praca

Zatrudniając osobę chorującą psychicznie dajemy jej nie tylko szansę na normalniejsze życie, ale też pokazujemy naszym pracownikom, że jesteśmy otwartymi i tolerancyjnymi ludźmi.

Osoby chorujące psychicznie cierpią nie tylko ze względu na swoje schorzenie, ale dotyka je także społeczne wykluczenie a nieraz ostracyzm. Dlatego praca może być dla nich nie tylko źródłem utrzymania, ale też formą rehabilitacji i drogą do lepszego funkcjonowania.

W przebiegu chorób psychicznych wyróżniamy stan emisji, czyli nasilenia objawów, oraz stan remisji, kiedy objawy ustępują. W stanie reemisji choroby osoba chorująca funkcjonuje jak osoba zdrowa. Przy odpowiedniej terapii stan ten potrafi utrzymywać się latami i nie występują nasilone objawy.

Osoba, u której zaczynają występować objawy choroby wymaga konsultacji lekarskiej. Lekarz zwykle wypisuje zwolnienie lekarskie, które kontynuowane jest w zależności od potrzeb od 30 dni do 6 miesięcy.

Nerwice

Zaburzenia bardzo często występujące w Polsce. Charakteryzują się silnym nasileniem lękowym, natręctwami, fobiami.

Chory zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów i to w dużej mierze rozróżnia zaburzenia nerwicowe od schizofrenii. Zaburzenia nerwicowe są też zaburzeniami, które mają swoje odzwierciedlenie w somatyce pacjenta. Często występują problemy z sercem, układem trawiennym, bóle głowy, zaburzenia seksualne. Stany nerwicowe mogą być podsycane przez sytuację życiową, materialną a nawet zawodową pacjenta. Jednak leczona farmakologicznie i poddana terapii osoba może funkcjonować zupełnie normalnie.

Schizofrenia

To zaburzenie psychiczne należące do grupy psychoz, czyli stanów charakteryzujących się nieadekwatnym postrzeganiem, przeżywaniem i odbiorem rzeczywistości.

Osoba będąca w stanie psychozy ma upośledzony obraz siebie, otoczenia i nie potrafi realistycznie patrzeć na zaistniałe sytuacje. W czasie ataków schizofrenii mogą występować omamy, urojenia, dezorganizacja mowy czyli niespójność, zachowanie rażąco zdezorganizowane lub katatoniczne. Jest to choroba, która ujawnia się w wieku dorosłym. U mężczyzn mniej więcej do 24 roku życia a u kobiet nawet do 34 roku życia mogą wystąpić pierwsze objawy.

Początek schizofrenii może być nagły - choroba rozwija się w ciągu kilku dni lub stopniowy kiedy rozwój choroby może trwać kilka miesięcy a nawet kilka lat.

Stopniowo pojawiają się wtedy myśli maniakalne, prześladowcze lub lęki. Zarówno choremu jak i jego rodzinie ciężko jest zauważyć początki schizofrenii o ile objawy nie następują gwałtownie.

Przebieg choroby może być liniowy czyli ciągle i powoli postępujące objawy lub falowy z nagłymi, krótkimi lub trwającymi kilka dni/tygodni stanami chorobowymi i nagłą poprawą - remisją. Dobrze dobrane leki mogą wyciszyć stan pacjenta.

Najczęściej chory skazany jest na przyjmowanie ich do końca życia. Wbrew pozorom i stereotypom osoba chorująca na schizofrenię odpowiednio leczona nie jest niebezpieczna i nie należy jej izolować. Ze względu na to, że jest to choroba ujawniająca się w wieku dorosłym chorują na nią osoby wcześniej “normalnie” funkcjonujące.

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe

Charakteryzują się naprzemiennymi napadami maniakalnymi czyli stanami nadmiernej ekscytacji wszystkim i stanami obniżonego nastroju - depresyjnymi.

Swoiste dla tego zaburzenia są dni lub tygodnie, kiedy chory jest pełen energii i pomysłów, jest gotowy do działania, ale nieco chaotyczny. Następnie bez widocznego powodu następuje stan depresyjny, kiedy apatia, zmęczenie i poczucie beznadziejności przejmuje nad nim kontrolę. Ponieważ jest to zaburzenie ze spektrum depresji również dobrze dobrane leki i terapią potrafią wyciszyć te stany na wiele lat. Pracownik w stanie maniakalnym może być świetnym motywatorem zespołu, może mieć dobre pomysły i niezwykłe efekty pracy.

Depresja

Stan obniżonego nastroju trwający powyżej 2 tygodni. Często towarzyszą mu zaburzenia koncentracji, snu, spadek apetytu, zmniejszenie libido, u kobiet zaburzenia miesiączkowania. Charakteryzuje się dużym poczuciem beznadziejności, nasilonym nieuzasadnionym lękiem.

Osoby chorujące mają niskie poczucie własnej wartości, mogą być niezdecydowane, pesymistyczne. Mogą wydawać się chaotycznie i niezorganizowane. Nie przejawiają inicjatywy, są podporządkowane.

Wyróżnić można 4 stany depresyjne: epizody depresji łagodne, umiarkowane, ciężkie z objawami psychotycznymi i ciężkie bez objawów psychotycznych.

W zależności od stanu i jego nasilenia lekarz psychiatra decyduje o leczeniu. W leczeniu depresji stosuje się środki farmakologiczne i psychoterapię indywidualną. Dobrze dobrane leki szybko mogą wyciszyć stany depresyjne. Jednak dla poprawienia funkcjonowania zaleca się kontynuowanie farmakoterapii również po ustaniu epizodów depresyjnych.

Pracownik chorujący na depresję jeśli jest pod opieką psychiatryczną może być świetnym pracownikiem. Praca może pełnić rolę terapeutyczną. Może być świetną odskocznią od innych problemów i szansą na wykazanie się i poprawę wiary we własne siły.

// ważne

Opisane objawy dotyczą głównie fazy emisji choroby i przy odpowiednim leczeniu są one niezauważalne dla otoczenia i nie wpływają istotnie na funkcjonowanie chorego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *